A owo internetowe życie może wcale nie potrwać jakoś specjalnie długo. Przez internet przetoczyła się burza o nazwie SOPA, a w Polszy kochanej – ACTA. Mnie, głupiutkiej użytkowniczce internetu, trudno jest zrozumieć z czym to się je tak naprawdę, ale z niewielkiej części, którą faktycznie zrozumiałam, wnioskuję, że nie jest to rzecz dobra.

Po uproszczeniu wszystkich skomplikowanych przekazów wyszło mi, że SOPA/ACTA to nic innego, jak cenzura na rzecz złych i bogatych ludzi, którzy produkują kinowy szmelc. I te wszystkie fantastyczne seriale.

I co teraz będzie?

A snuć się będę pewnie jeszcze przez jakiś czas, bo dobra passa w moim życiu wydaje się kończyć wraz z latem. Awans w pracy okazał się zagrożony pojawieniem się nowej osoby, która nie razi niekompetencją i najprawdopodobniej nadaje się na to stanowisko bardziej niż ja, a i uczelnia daje mi się we znaki. Nigdy mnie na niej nie ma, choć powinnam spędzać tam długie godziny. Możliwe, że zgodnie z przewidywaniami mojej matki “zawalę rok”. Nie pierwszy raz zresztą.

Do tego oczywiście dochodzą wszystkie smutki związane z zaprzestaniem prowadzenia bloga, jak przedsięwzięcia naznaczonego piętnem polonistycznej egzaltacji. Nic na to nie poradzę, taka moja natura – kiedy tylko zaczynam pisać, wychodzą z tego polonistyczne bazgroły, których przysięgłam się wystrzegać.

Zamiast tego poświęcam swój czas na oglądanie niemądrych, ale wizualnie bardzo przyjemnych, seriali oraz bycie domestic goddess. Ot, każdy spełnia się w czymś innym.

Lokal, w którym pracuję dostarcza mi wielu rozrywek, a jednocześnie atmosfera pracy nie jest stresująca. Na ogół. Zdarzają się oczywiście męczący pijaczkowie dwóch kategorii – Ci, którzy mają problem ze zrozumieniem przekazywanych im informacji (przykład komunikatu – proszę wyjść), oraz tacy, którzy czują potrzebę zaszczycenia mnie możliwością wysłuchania historii ich życia. W kategorii uciążliwości stoją oni na równi, jednak przyznaję bez bicia – wolę drugą kategorię.

Nowym doświadczeniem jest natomiast bardzo szybko kurcząca się strefa mojej anonimowości. Nawet chodząc po mieście jestem teraz na cenzurowanym, bo w każdym kącie czai się jakiś znajomy spijacz trunków alkoholowych.

Gubię wątek między jednym, a drugim piwem. Nie wyjdzie mi pisanie.

Zdałam sobie natomiast sprawę z jednego – coraz uboższe staje się moje słownictwo, rozmowa ze mną zalatuje fetorkiem kolokwializmów i mnie samą zaczęło to irytować. Co więcej – coraz trudniej przychodzi mi pisanie czegokolwiek. Nagle formułowanie zdań i układanie ich w sensowne akapity stało się rzeczą wymagającą wysiłku. Także myślę, że dla własnego pożytku, muszę reanimować ten przybytek. Choćby za cenę wypisywania (wcale-nie-do-końca) publicznie bzdur.

Obie te rzeczy to obrzydliwość i źle wpływają na mój organizm. Naprawdę.

Niestety, dziś jest ten właśnie dzień, kiedy będę musiała zrywać się bladym świtem. A szybkie spojrzenie na zegarek uświadamia mi, że nie jest to znowu tak odległa godzina.

Najprawdopodobniej zamiast klecić kolejne zdania, powinnam właśnie pędzić do łazienki, a potem migiem wskoczyć do łóżka, jednak od jakiegoś czasu bardzo słabo idzie mi realizacja takich planów przed wschodem słońca. Z zupełnie niejasnych przyczyn.

Dodatkowo, wiadomość z ostatniej chwili, usłyszałam jakiś dziwny hałas w mieszkaniu, w którym powinnam przecież być sama i nie zachęca mnie to specjalnie do opuszczenia pokoju. Zastanawiam się natomiast, dlaczego nie pomyślałam wcześniej, żeby przetrzymywać w pokoju coś na wzór kija bejsbolowego. Do celów obronnych, oczywiście.

Tylko ostatnio mi trochę przygasło wszystko. Bynajmniej nie z powodu rozwinięcia prawdziwego życia towarzyskiego i braku czasu. Pochłonął mnie fejsbuk, który zaspokaja wszystkie moje potrzeby. Do spółki z youtubem zdominowały moją historię przeglądania i tym sposobem przepadłam prawie, dla wordpressowego świata.

Ale nadal kocham mojego bloga i noszę się z zamiarem powrotu. Kto wie? Może na dniach odczuję niesamowity przypływ weny twórczej a werbalnej i odświeżę bardziej ten przybytek?

Ktoś się ucieszy?

Jestem częściej dostępna tu:

Pinger mój

A jednak, na przekór kalendarzowi adwentowemu, postanowiłam odsprzedać nieco czasu podłemu Fatum i pozyskać z tej transakcji fundusze na respirator potrzebny do utrzymania chorego bloga przy życiu. Nawet jeśli będzie to chwilowa wegetacja.

Tak więc uprzejmie donoszę – tak autorka, jak i blog, żyją. I choć oboje męczą przykre przypadłości codzienności, to nie zamierzają zaprzestać swych niecnych praktyk bytowych.

I’ll be back (quite soon).

W tej chwili jednak nie darzę studiowania uczuciem, lecz drżę przed nim straszliwym. Oto nadszedł przykry czas wypisania sobie samej tematu z teorii literatury. No i cóż mogę rzec? Dla mnie, jako istoty mało kreatywnej, nie jest to zadanie łatwe. Jest to o tyle przykre, że jest to również zadanie koniecznie, ponieważ profRiczard (w nawiasie dodam, że moja, jakże wykształcona, koleżanka miała rację – cudowny człowiek, który mówi pięknie i zawile; dla niego zrywam się w środku nocy, aby zdążyć na wykład o ósmej nad ranem) niechętnie podszedł do rzucenia w tłum studentów listy tematów na pożarcie, wolał nakazać spłodzenie takiego tematu samemu.

Mój temat się jeszcze nie urodził. Głównie dlatego, że tak naprawdę nie mam pojęcia czym zajmuje się teoria literatury, jak i zresztą reszta mojej grupy, która na te zajęcia uczęszcza.

Dlatego zamiast wymyślić sobie teraz temat, zgrzytam zębami i chodzę nerwowo po pokoju, wydeptując tym samym dywan. Po środku ma już pasek, który stał się jaśniejszy wprost proporcjonalnie do dziwnego przyciemnienia się moich skarpetek. Mrau.

Posted in czyste frustracje, z dupy, życiówki Tagged: bijng e stjudent ]]> http://zebroadama.wordpress.com/2009/12/09/studyjnie/feed/ 4 Krotkaja http://zebroadama.wordpress.com/2009/12/03/ze-zwyklej-przyzwoitosci/ http://zebroadama.wordpress.com/2009/12/03/ze-zwyklej-przyzwoitosci/#comments Thu, 03 Dec 2009 23:22:54 +0000 Krotkaja http://zebroadama.wordpress.com/?p=498 Keep reading →]]>

Ubolewam niezmiernie nad tym nieznośnie wydłużonym okresie bezpłodności intelektualnej. Naprawdę. Mam sporo bardzo szczerych chęci nastawionych na zapełnianie edytora tekstu szeregami liter pięknych i polskich, tylko że jakoś niespecjalnie mi idzie. Postanowiłam zatem upchnąć tu niezobowiązującą notkę, której przyświecać będzie motto ‘hał ar ju?’, co w obecnej sytuacji wydaje mi się pomysłem niezgorszym.

Otóż w piątkowe przedpołudnia bawię w SP nr 70 (prostokąt z betonowym boiskiem i straszliwie odrapanym tynkiem,  klasyczny przykład z gatunku Tysiąc szkół na Tysiąclecie) przy niekoniecznie pięknej ulicy Pięknej, gdzie mam wątpliwą przyjemność goszczenia na lekcjach języka polskiego w klasach pięć i sześć. Dzięki temu zabiegowi nabieram niezbitego przekonania o ciężkim kalibrze ludowej klątwy ‘bodajbyś cudze dzieci uczył’.

W mniej wczesnych godzinach radośnie sprzedaję porcjowane kurczęta i użeram się z ludźmi, którzy (a przynajmniej takie mam wrażenie) przychodzą tam nie tyle jeść, co rozładować emocje po stresującym dniu.

A kiedy kończę radosne użeranie się z ludźmi, wracam w domowe pielesze aby celebrować różnice osobowości i funkcjonowania zegarów biologicznych z moją współzamieszkującą, która wcześnie idzie spać i nie mniej wcześnie wstaje. Nieco inaczej niż ja.

Sławetny międzyczas natomiast wypełniam sobie kurtuazyjnymi wizytami w Collegium Maius, gdzie w celach zdrowotnych (to niemalże jak wycieczka do Ciechocinka) wdycham sobie pył, który produkują uprzejmi Panowie Robotnicy (których z tego miejsca serdecznie pozdrawiam i dziękuję za ich szlachetne postanowienie uczynienia rzeczonego Collegium miejscem prawie tak pięknym jak literatura pozytywistyczna).

Oprócz tego jem i śpię. Okazjonalnie także piję. A oprócz tego cały czas wydaję niesamowite sumy pieniędzy ‘na życie’. Strasznie droga fanaberia.

Pozdrawiam serdecznie wszystkich Czytaczy i obiecuję więcej słownych obstrukcji już wkrótce.

Posted in bzdurzenie, pseudo, z dupy, życiówki Tagged: bijng e stjudent, Pń ]]> http://zebroadama.wordpress.com/2009/12/03/ze-zwyklej-przyzwoitosci/feed/ 3 Krotkaja