Moje studia są szalenie zajmujące. Naprawdę. I darzę je przeogromnym uczuciem. Naprawdę.

W tej chwili jednak nie darzę studiowania uczuciem, lecz drżę przed nim straszliwym. Oto nadszedł przykry czas wypisania sobie samej tematu z teorii literatury. No i cóż mogę rzec? Dla mnie, jako istoty mało kreatywnej, nie jest to zadanie łatwe. Jest to o tyle przykre, że jest to również zadanie koniecznie, ponieważ profRiczard (w nawiasie dodam, że moja, jakże wykształcona, koleżanka miała rację – cudowny człowiek, który mówi pięknie i zawile; dla niego zrywam się w środku nocy, aby zdążyć na wykład o ósmej nad ranem) niechętnie podszedł do rzucenia w tłum studentów listy tematów na pożarcie, wolał nakazać spłodzenie takiego tematu samemu.

Mój temat się jeszcze nie urodził. Głównie dlatego, że tak naprawdę nie mam pojęcia czym zajmuje się teoria literatury, jak i zresztą reszta mojej grupy, która na te zajęcia uczęszcza.

Dlatego zamiast wymyślić sobie teraz temat, zgrzytam zębami i chodzę nerwowo po pokoju, wydeptując tym samym dywan. Po środku ma już pasek, który stał się jaśniejszy wprost proporcjonalnie do dziwnego przyciemnienia się moich skarpetek. Mrau.

Posted in czyste frustracje, z dupy, życiówki Tagged: bijng e stjudent ]]> http://zebroadama.wordpress.com/2009/12/09/studyjnie/feed/ 4 Krotkaja http://zebroadama.wordpress.com/2009/12/03/ze-zwyklej-przyzwoitosci/ http://zebroadama.wordpress.com/2009/12/03/ze-zwyklej-przyzwoitosci/#comments Thu, 03 Dec 2009 23:22:54 +0000 Krotkaja http://zebroadama.wordpress.com/?p=498 ]]>

Ubolewam niezmiernie nad tym nieznośnie wydłużonym okresie bezpłodności intelektualnej. Naprawdę. Mam sporo bardzo szczerych chęci nastawionych na zapełnianie edytora tekstu szeregami liter pięknych i polskich, tylko że jakoś niespecjalnie mi idzie. Postanowiłam zatem upchnąć tu niezobowiązującą notkę, której przyświecać będzie motto ‘hał ar ju?’, co w obecnej sytuacji wydaje mi się pomysłem niezgorszym.

Otóż w piątkowe przedpołudnia bawię w SP nr 70 (prostokąt z betonowym boiskiem i straszliwie odrapanym tynkiem,  klasyczny przykład z gatunku Tysiąc szkół na Tysiąclecie) przy niekoniecznie pięknej ulicy Pięknej, gdzie mam wątpliwą przyjemność goszczenia na lekcjach języka polskiego w klasach pięć i sześć. Dzięki temu zabiegowi nabieram niezbitego przekonania o ciężkim kalibrze ludowej klątwy ‘bodajbyś cudze dzieci uczył’.

W mniej wczesnych godzinach radośnie sprzedaję porcjowane kurczęta i użeram się z ludźmi, którzy (a przynajmniej takie mam wrażenie) przychodzą tam nie tyle jeść, co rozładować emocje po stresującym dniu.

A kiedy kończę radosne użeranie się z ludźmi, wracam w domowe pielesze aby celebrować różnice osobowości i funkcjonowania zegarów biologicznych z moją współzamieszkującą, która wcześnie idzie spać i nie mniej wcześnie wstaje. Nieco inaczej niż ja.

Sławetny międzyczas natomiast wypełniam sobie kurtuazyjnymi wizytami w Collegium Maius, gdzie w celach zdrowotnych (to niemalże jak wycieczka do Ciechocinka) wdycham sobie pył, który produkują uprzejmi Panowie Robotnicy (których z tego miejsca serdecznie pozdrawiam i dziękuję za ich szlachetne postanowienie uczynienia rzeczonego Collegium miejscem prawie tak pięknym jak literatura pozytywistyczna).

Oprócz tego jem i śpię. Okazjonalnie także piję. A oprócz tego cały czas wydaję niesamowite sumy pieniędzy ‘na życie’. Strasznie droga fanaberia.

Pozdrawiam serdecznie wszystkich Czytaczy i obiecuję więcej słownych obstrukcji już wkrótce.

Posted in bzdurzenie, pseudo, z dupy, życiówki Tagged: bijng e stjudent, Pń ]]> http://zebroadama.wordpress.com/2009/12/03/ze-zwyklej-przyzwoitosci/feed/ 3 Krotkaja http://zebroadama.wordpress.com/2009/10/18/o-kryzysie-znow/ http://zebroadama.wordpress.com/2009/10/18/o-kryzysie-znow/#comments Sun, 18 Oct 2009 01:28:05 +0000 Krotkaja http://zebroadama.wordpress.com/?p=491 ]]>

Prawdziwy krach na łamach tego blogowego przybytku zagościł. Okazuje się, że ja, skądinąd autorka i matka wszystkich tutejszych upośledzonych dzieciątek literackich, nie mam o czym pisać. Nie chodzi tu o żadne natchnione bajki o upragnionej mitycznej wenie spadającej na mnie niespodzianie, jak manna na koszerny Naród Wybrany. Po prostu brak mi prawdziwego tematu.

Problem zaczął się od pewnego usystematyzowania się tygodniowego porządku. Studia, studia, praca, praca. Gdzieś pomiędzy przewija się w umiarkowanym stopniu życie bardzo towarzyskie. Każdy temat umyka więc gdzieś pomiędzy przystankami tramwajowo-autobusowymi, a wszystko inne wydaje się albo zbyt miałkie od samego początku, albo miałkim jawi się zaraz po tym, kiedy kursor zaczyna zasrywać maczkiem pole edycji tekstu. Do tego wszystko działa już rozpraszająco – nawet me własne, umiłowane przecież, plejlisty o zabarwieniu muzycznym i paluszane fandango na klawiaturze.

To wszystko nie jest dla mnie nowe, zacięcia blogowe zdarzały mi się z mniejszą lub większą częstotliwością na przestrzeni internetowego bytowania. Tylko teraz niepomiernie mi wstyd. Namotałam przecież w adresach swoich publikacji, po czym owe publikacje wstrzymałam. Tylko brzydale tak postępują.

Zatem, mam nadzieję, ku uciesze gawiedzi, wystukuję kolejną notkę o tym, że niekoniecznie mam o czym tę notkę napisać. Zawsze bawił mnie ten koncept. Ponoć milczenie fucktycznie jest złotem i należy błogosławić tych, którzy nie ubierają w słowa tego, że nic nie mają do powiedzenia. Jednak wydaje mi się oczywistym, tak dla mnie, jak i dla stałych czytalców, że nigdy nie postrzegałam się ani jako zbytnio bogatej w cenne kruszce, ani tym bardziej namaszczonej ł(l?)aską Pana.

Tymczasem żegnam się ozięble, przystosowując się do pogody, na koniec wyrażając szczerą nadzieję, że niedługo (na dniach, wkrótce, czy jakkolwiek inaczej – byle nie poniewczasie) pojawi się tu w pełnym splendorze wpis z prawdziwego zdarzenia – taki z sensem i tematem, bez werbalnej obstrukcji.

Ponieważ nienaturalnym byłoby położenie się spać po dniu pełnym pracy, uskuteczniam wszelakie inne metody spędzania czasu nocnego. Przechadzając się i przeskakując z jednej listy odtwarzania do drugiej, prawie mimowolnie, wydałam na świat tę oto sobotnią listę przebojów z godz. 4:03, a którą to listę radośnie i dumnie (jak na nowo upieczoną mateczkę przystało) wydaję na widok publiczny. Nacieszcie oka i uchy.

1. Deep Purle – Child In Time 10:11
2. Blondie – One Way Or Another 3:26
3. Heart – Barrakuda 4:23
4. David Bowie – Let’s Dance 4:05
5. The La’s – There She Goes 2:41
6. ALICE COOPER – POISON 4:24
7. Scorpions – Wind Of Change 5:07
8. ZZ Top – Viva Las Vegas 4:37
9. Soundgarden – Black Hole Sun /Album Version/ 5:18
10. DIE TOTEN HOSEN – PUSHED AGAIN 3:51
11. PLACEBO – EVERY YOU EVERY ME 3:33
12. Korn – Falling Away From Me 4:26
13. Train – Drops Of Jupiter 4:18
14. Chris Cornell – Billie Jean 4:40
15. Coldplay – Clocks 5:00
16. THE KOOKS – OOH LA 3:21
17. Marilyn Manson – Rock Is Dead  3:10

___________
zastanawia mnie tylko, dlaczego nie mogę wyjustować tekstu.

Bez żadnego powodu postanowiłam zmienić miejsce blogowego zamieszkania. Cała historia internetowego blogowania została przeniesiona tutaj dzięki uprzejmości administracji łordpresowej, która na takie fanaberie pozwala.

Witam w moim nowym domu. Można się rozgościć.

Rzadko piszę o sobie, poza słownymi obwodnicami uogólnionych przeżyć. Z tej prostej przyczyny, że wstyd mi niepomiernie, kiedy nic ciekawego o sobie stylowo napisać nie mogę. O mnie, choć we mnie, piszą inni. Również mało błyskotliwie i rzeczy całkiem nieciekawie. Jednak narrator autorem niebędący nosi znamiona obiektywizmu pożądanego przez rzesze nieporządnych czytelników.

Więc zgadzam się na to, żeby o mnie (nadal we mnie) pisali. Różnie. Z zapisanych (lub nie) historii wynika na ten przykład, że nie nadaję się po prostu do uczuć wysokich. Do lekkich też się nie nadaję. Jeśli łączyć to logicznie i razem, po znaku równości nastąpić może tylko konkluzja, że do uczuć nie nadaję się wcale.

Przede wszystkim rozchodzi się w tym wypadku o sad. W sadzie tym stoi jabłonka, która rodzi jabłka przednie i moje ulubione. Jednak jako uczuciowy karzełek-inwalida, nie mogę dostrzec, że owe jabłka oglądane przeze mnie tak pożądliwie, są nadgniłe. Tak więc droga memu sercu jabłonka w swej dobroci nieposkromionej i przepełniona tajemną wiedzą o tym, co dla mnie dobre lub lepsze, wzbrania się od częstowania mnie owocami swemi. Na wskroś jabłkowy lęk przed tym, że owoc spróbowany przestanie być w mym mniemaniu ciepły, mądry i dobry urzeka mnie niezmiennie, choć   śmieszy i wzburza całkiem często.

Po tym wszystkim, co było ważne przede wszystkim,  rozchodzi się jeszcze o prezencję własnej osoby. Moja prezencja sugeruje, że od kwiatów ciętych, wolałabym doniczkowe. Bo trwalsze. A z sugestii mimowolnie wynika, że nad próżny gest niechybnie przedłożę jakość i od chwili euforii wolę co najmniej kilkanaście chwil umiarkowanego nawet szczęścia.

Nie przeszkadza mi to w sposób szczególnie natrętny. W końcu nawet ekologiczne torby na zakupy, te użytku wielokrotnego, zaczynają być coraz chętniej posiadane.

Co zresztą przypomina mi o tym, że mam pustą lodówkę i należałoby wybrać się do sklepu.

A zakupy spakuję w plastikową torbę jednorazowego użytku. Tak właśnie.

A piąta noga jest chimerą. A kiedy się chimery zlatują Mój Drogi, człowiek powoli na serce umiera.

O piątej dwie rano. Ze światłem rodzącym się między blokami. Znów nie spałam całą noc i palce same pchają nie na klawiaturę, żeby opisać stan, o którym nigdy nie mogłam nic napisać. Bo noc jest z milczenia skrzydeł ptasich.

Rozbita na różowy świt, rozmazany niedbałym pędzlem wśród cherlawych liści nadprzedszkolnych. Przyklejona do podłogi, owładnięta wzniosłą modlitwą do samej siebie, wpatruję się, trochę nieprzytomnie, w ciemne jeszcze okna bloków.Świt to chyba najbardziej cicha i samotna pora. Jeszcze za wcześnie dla skowronków, zbyt późno dla nietoperzy. I dla ludzi, którzy dzielą się na takie same kategorie.

Nie miałam do napisania nic ważnego ani zabawnego. Brak anegdot mało śmiesznych, acz opisanych rozkosznie. Jest jutro, w którym zabrakło poezji. Trzeba wybrać dla siebie – wieczny niepokój, przelot wiatrów, garść cienia – nieokiełznany zlepek cytatów pomniejszych, zasadzonych w głowie, sercu i w snach. I świat ubiera się w coraz bardziej pastelowe barwy, od których pieką oczy. Ostatni krzyk mody.

Nie pamiętam, co chciałam napisać.

Dziś tylko wyniki losowania.

Dziewiątka ze skrzydłem jeden: 9w1 – “Marzyciel”

Dziewiątka lubi pomagać innym, jest z natury dobra oraz wrażliwa. Poszukuje jedności z innymi ludźmi i ze światem wokół.

Jak postępować ze mną

• jeśli chcesz abym coś zrobiła, musisz o to zapytać w odpowiedni sposób. Nie lubię zbytnich oczekiwań lub nacisków
• lubię słuchać i pomagać, ale nie staraj się tego zbytnio wykorzystywać
• gdy mówię, poczekaj aż skończę, nawet jeżeli czasami się zatrzymuję by pomyśleć
• daj mi czas do namysłu zanim podejmę decyzję. Delikatne ponaglanie jest w porządku o ile mnie nie pouczasz
• mów mi gdy Ci się podobam. Jestem otwarta na wszelkie pochlebstwa
• przytul mnie. Pokaż mi fizyczne zaangażowanie. To mnie ośmiela i łatwiej okazuję uczucia wobec Ciebie
• lubię dobrą rozmowę ale nie konfrontację
• śmiej się ze mną i dziel ze mną radość z życia
  

Co lubię w byciu dziewiątką

• bycie troskliwym wobec innych
  
• umiejętność relaksowania się gdy chcę się dobrze bawić
• wiem, że większość osób bawi moje towarzystwo. Jestem sympatyczną osobą
• umiem dostrzegać wiele stron tego samego problemu, łatwo znajduję polubowne rozwiązania
• umiem iść z prądem i czuję się jakbym była jednością ze wszystkimi
• nie osądzam innych i umiem akceptować zachowania innych

Co jest trudne w byciu dziewiątką

• jestem często zbyt pochopnie osądzana i nierozumiana za bycie zbyt łagodną i za nie śpieszenie się z podejmowaniem decyzji
• jestem wobec siebie krytyczna za brak inicjatywy i brak dyscypliny
• jestem zbyt czuła na krytykę; biorę do siebie każde krzywe spojrzenie czy uniesienie brwi
• zbytnio przejmuję się tym co inni o mnie myślą
• nie wiem do końca czego oczekuję od siebie i od innych
• nikt mnie nie słucha i nikt nie traktuje mnie poważnie
  

Opis dziewiątki

Dziewiątki to osoby, które są wrażliwe na swoje otoczenie i pozytywnie zaznaczają w nim swoja obecność. Mogą być kochające, skromne i ufne, lub też mogą być uparte, leniwe i niewrażliwe.
W przeciwieństwie do ósemek, które bezpośrednio wyrażają swoją złość, dziewiątki tłumią swój gniew. Ich główną linią obrony jest nie rzucanie się w oczy i wymieszanie z otoczeniem oraz złagodzenie sytuacji. Ta taktyka wymaga od dziewiątek tłumienia w sobie ich temperamentu i ukrywania każdego aspektu problemu, który może wydać się przykry. Większość dzięwiątek odczuwa konsekwencje takiego zachowania; ludzie górują nad nimi, lecz nawet wtedy złość znajduje swoje ujście w sposób pośredni. Ponieważ większość dziewiątek zajmuje się ubarwianiem swojego otoczenia, jest wiele pomieszanych zachowań wśród nich. Dziewiątki mogą być odnalezione w wielu pracach pozornie różnych od siebie. To co jest jednak wspólne dla wszystkich, to wyraźna tendencja do zapominania o własnych potrzebach. Gdy chcesz zidentyfikować dziewiątkę, to musisz szukać braku czegoś, zamiast dostrzegać to co dana dziewiątka sobą reprezentuje. Dziewiątki są często określane jako pospolici (wszechobecni) ludzie enneagramu.

Gdy dziewiątka jest zdrowa, posiada głęboką osobistą skromność i elegancką prostotę myśli. Zdrowe dziewiątki są zrównoważone emocjonalnie, nie zakładające niczego z góry, nie osądzające innych i nieskrępowane tym kim są. Często mają radosny wygląd siódemek, choć żyją bardziej teraźniejszością niż przyszłością. Wiele dziewiątek posiada wewnętrzny spokój i nie egocentryczną energię, którą zużywają na wszystko co jest dla nich bardzo ważne. Ta energia generalnie pochodzi z miłości niezależnie od tego czy dziewiątka sobie zdaje z tego sprawę, czy nie. Większość zdrowych osób z tym typem chce dawać innym bez ograniczeń i kierować swoim życiem w sposób który przyniesie korzyść wszystkim na których dziewiątkom zależy. Dziewiątki to urodzeni dyplomaci i rozjemcy. Mogą posiadać wysokie umiejętności w rozwiązywaniu problemów. Ponieważ poszukują pokoju, jedności i harmonii, często im łatwo przychodzi znaleźć wspólne punkty porozumienia pomiędzy walczącymi stronami. Dziewiątka może cierpliwie budować zgodę bazującą na małych pozytywnych krokach. Wiele dziewiątek jest bardzo elastycznych i potrafią przedstawić dosadnie nieprzyjemną prawdę w sposób, który nie powoduje, że ktoś się może poczuć urażony.

Gdy dziewiątka jest mniej zdrowa, skromność przekształca się w ukrywanie się. Zaczynają ślepo łączyć się z pragnieniami innych i zaczynają grać role nadawane im przez otoczenie. W rezultacie zaczynają odsuwać na dalszy plan własne potrzeby, priorytety i ambicje, ukrywając własną opinię i własne przyjemności, tylko po to aby utrzymać wizerunek spokojnej, nie sprawiającej nikomu problemów osoby. Im bardziej dziewiątka zapomina o swoim własnym życiu, tym bardziej staje się bierna, nie skoncentrowana i nie zdecydowana w swych działaniach. Mniej zdrowe dziewiątki zdają się widzieć wszystkie strony danej sytuacji i po równo się identyfikują z każdą z tych stron. Często skupiają się bezsensownych i nieistotnych detalach i tracą wizerunek całości, zapominając o głównych celach zadania. Mogą być zbyt odpowiedzialne, ale nie potrafiące podołać zadaniu, obsesyjnie komplikując sobie proste zadania nawet jeżeli w rezultacie niczego nie osiągną. Krążenie w kółko, zwalnia je z obowiązku podejmowania decyzji i osobistych wyborów, narzucając sobie odpowiedzialność za nie ukazywanie wizerunku, które mogłoby być źle odebrane przez innych. Niezdrowe dziewiątki mają problem z powiedzeniem “Nie”, choć starają się to powiedzieć w inny sposób, zazwyczaj poprzez cichą nieustępliwość i pasywną agresję. Dziewiątki zazwyczaj winią innych pośrednio lub bezpośrednio za brak życia takiego, jakiego by pragneły. Głęboko w nich siedzi zły i przygnębiający nihilizm (przyp: sceptycyzm absolutny; świat lub ludzka egzystencja są pozbawione jakiegokolwiek znaczenia, celu lub zasadniczej wartości). Oddały swoje życie i nie widzą żadnego powodu aby pobudzać się do walki i są przekonane, że życie to pusta i bezowocna gra.

Bardzo niezdrowe dziewiątki, mogą się pogrążyć w głęboką depresję, niedbalstwo i pewnego rodzaju zapomnienia, wewnętrznej śmierci. Mogą być apatyczne, nieczułe i odrętwiałe. Mogą w nieskończoność rozmawiać o tym jakie mogły by być i co mogły by robić, ale nigdy nie przejmują się tym na tyle aby te pomysły wcielić w życie. Mogą starać się unikać konfilktów, ale najczęściej je prowokują poprzez złośliwy i przykry charakter. Bardzo niezdrowe dziewiątki mogą uczynić wiele zła innym, przez zaniedbanie i łamanie przyrzeczeń, zobowiązań oraz poprzez pasywną agresję, nieustępliwie wierząc, że ich akcje są bezkarne i nie przynoszą żadnych konsekwencji. Różne rodzaje uzależnień, narkotyki, alkohol, często są problemem w tym stadium.

Dziewiątka ze skrzydłem jeden: 9w1

Dziewiątka z tym skrzydłem, ma zachowanie wzorowego dziecka. Instyktownie zachowuje się cnotliwie, uporządkowanie, sprawiając jak najmniejsze kłopoty otoczeniu. Gdy jest szczęśliwa, posiada dużą moralność i jest dobrym liderem z dobrym sercem i uzdolnieniami do pokojowych rozwiązań. Często posiada poczucie misji do spełnienia, prywatnej lub publicznej, misji w której pracuje ciężko mając na celu dobrobyt wszystkich, którzy są w to zaangażowani. Wyraża miłość zgodnie z wszelkimi zasadami poprawności, chce się angażować, czynić jak najmniej przykrości. Dziewiątka z tym skrzydłem może być bardzo lubiana, skromna, czarująca, delikatna. Czasami posiada wielką grację i opanowanie z odruchami spontaniczności i dużej czułości. Elegancka prostota uczuć.
W stresie, ma tendencję do bycia niestaranną. Może stać się pasywna, bierna i działać z wątpliwą moralnością. Ma poczucie spełniania obowiązków, których wykonywać nie powinna. Zachowuje się jak grzeczne dziecko, znika w tłumie, odsuwa w cień gdy poczuje, że jej uczucia są przez kogoś rozpoznane i rozszyfrowane. Pasywna tolerancja i akceptacja w absurdalnych i szkodliwych sytuacjach. Często znajduje się w jednostronnych związkach gdzie zbyt dużo ofiarowuje, dostając mało w zamian. Bagatelizuje problemy i powtarza sobie, że wszystko będzie dobrze. Popada w łagodne odrętwienie. Ma brak tolerancji dla własnych emocji. Powoli tłumi swoją odczucia.

Słynne dziewiątki ze skrzydłem jeden: Dalai Lama, Mahatma Gandhi, Audrey Hepburn, Martin Sheen, Jim Henson, Walt Disney.

http://enneagram.pl/

życzę wysokich wygranych.

Najoczywistszym na świecie jest to, że pogodę widać. Łatwo się w niej zorientować, bo rzadko bywa przewrotna i zwykle zachwyca w swej prostolinijności. Z każdą pogodą tak samo. Z pogodą ducha więc również?

Ja jestem osobą pogodną. Radosną. To się ceni, to się lubi, to nie przeszkadza ludziom w bliskim, choć nie najbliższym, otoczeniu. Więc dlaczego spoglądając w archiwum znikają te rozkosznie dziecinne dołeczki w policzkach, przydające uśmiechowi niewinnego uroku? Dlaczego, ach dlaczego, pierwsza w nocy zastaje mnie rozbudzoną w pustym mieszkaniu, niespokojnie wodzącą po suficie i ścianach wzrokiem, unikając spojrzenia prosto w oczy? W oczy własne.

Samotność, to ponoć chwila, kiedy jesteśmy właśnie sobą. Gdy tylko my siebie podglądamy i staramy się odegrać najlepszą scenę własnego życia, tylko czasem według własnego scenariusza. Mój scenariusz jest jak moje empeczy – pełen smutnych piosenek, które wiele dla mnie znaczą, choć nikt ich nie docenia, a nawet nie chce słuchać. A to wszystko wydaje mi się prawdzie.

Lubię prawdziwość. Idea prawdy samej w sobie mnie pociąga, staje się celem i sensem. A w bezsensie sens jest jedynym awansem (tak, o tym też ktoś już śpiewał). I lubię chodzić. Po prostu iść przed siebie szybkim krokiem, z poczuciem, że gdzieś zmierzam. Zawsze wtedy się spieszę, jakby w obawie, że  się spóźnię tam, gdzie spóźnić się nie mogę. Nie powinnam.

A w głowie roją mi się sceny, historie grzechów niepopełnionych. Zahaczające o Faustowskie „chwilo trwaj, jesteś piękna.” Nieistniejące.  Pożądane.

Ostatnio budzę się wcześnie rano zupełnie bez powodu. Kiedy odpinam łańcuch zabezpieczający drzwi od mieszkania puszczają emocje. I znów jestem miła, uprzejma. Radosna.

Bo oprócz samotności nic nie jest mnie w stanie wyprowadzić z równowagi. Bo jest dobrze. Bo mogę być radosna i nie słuchać smutnych piosenek, nie pisać smutnych rzeczy, robić do słońca głupie miny i śmiać się bez powodu. Po prostu umiem.

[Nawiasem pisząc, ostatnio obsesyjnie, a naprzemiennie, oglądam film Once i słucham soundtracku z tegoż. Znaczące cytaty odnajduję także - "I think it's time, we give it up and figure out what's stopping us from breathing easy, and talking straight" No przecież. ]

[Wpis sponsorowany przez 10 000 tysięcy wejść na bloga.]

Much ruch na sufitu plamach. Szpetny kolor ram. Ram parara ram. Gdy letnie noce i duszne myśli nie dały mi znów spać, pochyliłam się czule i z uwagą nad moim internetowym dziecięciem i z niejakim zdumieniem odkryłam, że statystyki wejść na bloga przeszły niezbyt magiczną granicę 10 000 wejść. Fakt ten wywołuje u blogowej rodzicielki radość nie mniejszą, niż świadectwo dojrzałości syna jedynaka u umęczonej wychowaniem matki.

Z przykrością jednak stwierdzam, że niemożliwym jest uczczenie tegoż wydarzenia w jakiś konwencjonalny sposób (ni szampana, ni fajerwerków umieścić tu nie sposób), tak więc zmuszona jestem poprzestać na hołdzie typowo blogowym, a bardzo notkowym. Zatem powstaje wpis ku czci, z silnym zabarwieniem historycznym.

Narodziny rzeczonego internetowego przybytku poprzedzała długa ciąża onetowo-mylogowa, która po bardzo bolesnych narodzinach wydała na świat adres łordpresowy. Powstanie bloga datuje się więc na pierwszy dzień roku 2008, choć edycja odautorska okroiła dokumentację internetowego noworodka z okresu pierwszych dni życia. Archiwum ciągnie się już potem nieprzerwanie przez następne osiemnaście miesięcy, zamykając się w 69 wpisach, przez pierwsze miesiące boleśnie bezkomentarzowo i bezodwiedzinowo. Jednak rok 2009 stoi pod znakiem odwrócenia się tych tendencji, przy zasięgu przestrzennym, który został rozszerzony do linii Praga – cała Polska.

Do użytku publicznego oddano w sumie czternaście kategorii, do których przyporządkowane zostały wpisy, oraz czterdzieści i pięć tagów je markujących. Nową twarzą próbowało być sześć szablonów, a o etat stałego obrazka nagłówka ubiegało się paręset (!) obrazów. Użyto wielu słów, całej masy znaków interpunkcyjnych, nieprzyzwoitej ilości emotikonów i paręnaście soczystych kolokwializmów, neologizmów i truizmów, a do tego  wszystkiego należy również dodać stopniowo odkrywane gadżeciki blogowe, które wordpress oferuje w dobroci swego serwerowego serca. Głównym tematem nieodmiennie były jęki przedstawicielki kwiatu młodej bohemy, weltschmerz i nieznośne pisanie od rzeczy.

Począwszy od czasów swojego rozkwitu zatwierdzonych i opublikowanych zostało 330 komentarzy, największą ilość wejść odnotowano w kwietniu zeszłego roku (dokładnie 1025), a najpopularniejszymi wpisami są (bez większych zmian) Paszport, Perły przed wieprze, Jedziemy na wycieczkę, bierzemy misia w teczkę, B. krótko o (po)życiu oraz Piszę kiepskie wiersze. Wyszukiwarki internetowe kierowały ciekawych świata internautów do mnie po hasłach cudzoziemka, dupy, obstrukcja, nie staje mi, lodzika, zÓo, student, jedziemy na wycieczkę bierzemy misia w teczkę- piosenki dla dzieci, kłaść lachę, macica i pozycja ginekologiczna. Podsumowując – namnożyło się tego wszystkiego.

Za każde wejście na bloga – dziękuję.