Ponieważ nienaturalnym byłoby położenie się spać po dniu pełnym pracy, uskuteczniam wszelakie inne metody spędzania czasu nocnego. Przechadzając się i przeskakując z jednej listy odtwarzania do drugiej, prawie mimowolnie, wydałam na świat tę oto sobotnią listę przebojów z godz. 4:03, a którą to listę radośnie i dumnie (jak na nowo upieczoną mateczkę przystało) wydaję na widok publiczny. Nacieszcie oka i uchy.

1. Deep Purle – Child In Time 10:11
2. Blondie – One Way Or Another 3:26
3. Heart – Barrakuda 4:23
4. David Bowie – Let’s Dance 4:05
5. The La’s – There She Goes 2:41
6. ALICE COOPER – POISON 4:24
7. Scorpions – Wind Of Change 5:07
8. ZZ Top – Viva Las Vegas 4:37
9. Soundgarden – Black Hole Sun /Album Version/ 5:18
10. DIE TOTEN HOSEN – PUSHED AGAIN 3:51
11. PLACEBO – EVERY YOU EVERY ME 3:33
12. Korn – Falling Away From Me 4:26
13. Train – Drops Of Jupiter 4:18
14. Chris Cornell – Billie Jean 4:40
15. Coldplay – Clocks 5:00
16. THE KOOKS – OOH LA 3:21
17. Marilyn Manson – Rock Is Dead  3:10

___________
zastanawia mnie tylko, dlaczego nie mogę wyjustować tekstu.

Krótko – stan beznetowości utrzymany. Praca dobijająca. I do tego moja wanna rzyga makaronem.

Moje życie na krawędzi.

W ramach kolejnej magicznej granicy, kiedy to porzuciłam bezpowrotnie optymistycznie mnie umniejszającą w oczach dorosłych końcówkę ‘naście’, zabawiłam się ostatni (mhm mhm) raz b. nieodpowiedzialnie.

Przemierzyłam w tym celu pół kraju, zobaczyłam miasto na tyle już historyczne, że nie zrobiło mu różnicy, kiedy dokładam mu jeszcze historię własną.

Postanowień urodzinowych mi zabrakło jednak. I nie jestem wcale pewna, czy to taka zła rzecz. Może właśnie wręcz przeciwnie?

Jednak, całkiem niewytłumaczalnie, czuję się zasmucona. Takim szczególnym rodzajem smutku, który nie zmusza mięśni twarzy, żeby kurczyły się nieestetycznie i przesadnie nawilżająco dla skóry wokół oczu. Ale i tę niedorzeczność przemilczmy.

Tak więc, mam lat dzieścia, z poprzedniego wcielenia pozostało mi tylko bycie latką. I blondynką. I chyba polubię ten stan.

A skoro już o wspomnieniach urodzinowych mowa, to mam anginę. I niczego nie żałuję, cholera, pierwszy raz w życiu naprawdę niczego.

Poszerzam horyzonty widziane z okien pociągu z drżącym notatnikiem na kolanach i z nie mniej drżącym długopisem w ręku, piszę najróżniejsze rzeczy – przydługie notatki rozciągające margines do granic możliwości i wiersze kiepskie, bez rymów.

Nic nie trafia do szuflady, damska torebka staję się skarbem wietrzejącym zapachem rozlanych wcześniej perfum.

Ostatnie odpryski słońca nadają włosom własny kolor, stare dobre małżeństwo nadaje rytm rozpędzonym kołom, przechodzący konduktor znaczy teren zapachem taniej wody kolońskiej.

A ja wiersz piszę, kolejny raz. Kolejny raz kiepski. Do torebki.

Jestem zmęczona.

Ponieważ euforia działa odurzająco i plącze nieznośnie palce i słowa, będzie baaardzo krótko, ale wcale nie mniej treściwie:

“Kierunek studiów:

Wydział Filologii Polskiej i Klasycznej
studia stacjonarne 3-letnie pierwszego stopnia

filologia polska

Status rekrutacji:

Zakwalifikowany do przyjęcia“

Zdaje mi się, że nigdy dotąd nie widziałam tak pięknego odcienia zieleni.

]]> http://zebroadama.wordpress.com/2008/07/14/pyrlandio-przybywam/feed/ 6 Krotkaja http://zebroadama.wordpress.com/2008/07/06/substytut/ http://zebroadama.wordpress.com/2008/07/06/substytut/#comments Sun, 06 Jul 2008 20:38:55 +0000 Krotkaja http://kluskova.wordpress.com/?p=162 ]]>

Miałam dwa koty – Łysego i Czarusia. Łysy to był mój pierwszy i najukochańszy kot, ale zaginął podczas burzy w niewyjaśnionych okolicznościach. Ostatnio Czaruś rozchorował się strasznie i nie pomogła operacja. Umarł.
Oba koty były niepowtarzalne i nigdy ich nie zapomnę – zwłaszcza tego, jak zżerały mi sałatę i pomidory z kanapek. Jak mruczały, pchały się na kolana, piły kakao, jadły szczypiorek i oglądały horrory ze mną. I wielu innych szczegółów.

Pietrucha jest w sumie rekompensata za niedawną śmierć Czarusia. Mam trzy czarne kocięta, w sumie do wydania (kto che? :> ), a Pietrucha przybłąkała się dzisiaj. Serce me zabiło do niej szybciej od pierwszej chwili, decyzja zapadła nieco później.

Dziś Pietrucha przeprowadza się do mojego pokoju. Witać.

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Sen i przebudzenie

Serce moje straciło pół wagi
w casrnej kąpieli…
Pryszło kilka aniołów półnagich – - -
miłość ze mnie jak suknię zdjęli.

Kurczę się, ściemniam, zmieniam,
układam jak groch w łupinie -
zapominam własnego imienia
i czas mi przez głowę płynie.

Przyczepiona jak bańka do sennych porostów,
bezpiecznie żyję w niebycie.
Zapominam po prostu,
że jest życie.

Powinnam pozostać raczej
w tym świecie sinym!
bo na powierzchni płaczę,
jak Mojżesz w koszu z wikliny.

Budzę się, jak się budzi domniemany nieboszczyk,
z przebudzenia szczęśliwy i dumny,
zanim się nagle zatroszczy,
uderzywszy o ścianę trumny.

a kiedy przyjedzie na Ciebie czas? bo przyjdzie czas na Ciebie…

Za Axlem powtórzyć chcę – take me down to the paradise city, where grass is green and the girls are pretty. Take me home.

Chłodno. Majowe słońce się skończyło, ogrzewanie w akademiku wysiadło, wilgoć błyszczy na bruku. Deszcz jak błogosławieństwo, kałuże przyklejają sie do podeszw. Za oknem zielono, we mnie biało. Na dworze ptasie trele, we mnie cicho jest.

Tęsknię za czymś nieuchwytnym, co ze mnie uleciało. Romantyczniej, bardzo polsko, naglę się tu wszędzie zrobiło. Klęska romantyczna tylko w polskości może być chyba. Jest?

Nadal pada.

Przemijająco, rozbrajająco mija mi maj. Upokarzająco, rozgoryczająco mijają mi ostatnie dni. Upajająco, rozleniwiająco mija mi życie.

Śmieję się już z tego, z czego śmiać się trudno. Nauczyłam się.

Piszę o tym, o czym pisać nie wypada. Nauczyłam się.

Wierzę, że wierzyć można, choć nie potrzeba. Nauczyłam się.

Wiem, że nieprzemijalne nie jest nic. Nauczyłam się.

A teraz sesja.

Coraz mniej czasu i coraz więcej pracy przede mną. Przebijam się przez literature polską i światową, pobieżnie i niezbyt dokładnie poznaję, choć w większości tylko odświeżam informację. Nawyk czytania książek i przyjaźń z bibliotekami procentują teraz. Gorzej, że w gronie znajomych nie było historyków, więc całe wieki polskiej i powszechnej historii nadal czekają na przypomnienie i utrwalenie sie w pamięci mojej, jakże ograniczonej. Miliony dat wpoić, połączyć mocną nicią skojarzeń wszelakiej maści. A potem jeszcze spojrzeć na to okiem wnikliwym i krytycznym, które drogą prostą przeniesie mnie na poziom trzeci w ocenie wypracowań historycznych. Nie wspominam już o przyprawiających o ból głowy zmianach społecznych, legislacji, podstawach funkcjonowanie państwa i sprawach społecznie drażliwych, które ponoć są odbiciem mojej wiedzy o społeczeństwie i sprawią w sposób magiczny, że będzie mnie również stać na krytyczną refleksję na temat problemów społecznych. Najlepiej również na poziomie trzecim.

Odsuwam na skraj świadomości oczywistą myśl, że za Chiny Ludowe bym się z tym nie uporała i pracuję dalej. A przynajmniej motywuję się jak najbardziej. Niejakim światełkiem wśród mroków nauki stał się zeszłoroczny próg na UAM, który jest jednak dość znacząco poniżej mojej punktacji, co mogłoby oznaczać, że i bez poprawiania egzaminu, który o dojrzałości nie świadczy wcale, mogłabym zostać wcielona w szeregi studentów mickiewiczowskiego uniwerku. Pocieszające.

Jednak wiadomo – lepiej mieć pewność. Także temat matury nadal pozostaje aktualny, egzaminy nadal spędzają mi sen z powiek, matula nadal mnie dręczy o ułożenie sobie planu na przyszłość i przedstawienie go jej jak najszybciej.

A mnie meczy huśtawka nastrojów, rozciągający się w czasie PMS i niezdecydowanie. Poza tym ludzie, ludzie i jeszcze raz ludzie. Zaczynam naprawdę coraz bardziej przychylać się do zdania, ze im więcej ich poznajesz, tym bardziej lubisz koty.